| 
|
Χάρη Καλογερόπουλου
Μελαγχολία ή γνώση και αποδοχη; φόβος ή αυτοπεποίθηση; εγκατάλειψη ή απολογισμός; όμορφο ή άσχημο; πριν ή μετά από κάποια δράση; και ποια δράση;
Οι σκηνοθεσίες του Ανδρέα Δεβετζή αντιστέκονται στην εύκολη ερμηνεία της κατάστασης της ζωής, σχεδόν την υπερβαίνουν για να κερδηθεί μια καθαρή ποίηση. Η ζωγραφική του έρχεται βιωματικά να συμπληρώσει την έλ- λειψη που πάντα δημιουργεί η συστηματική λογική. Ο καθένας μπορεί λοιπόν να καταφύγει σε ερμηνείες αλλά έχει και την δυνατότητα να οσφρανθεί το μεταίχμιο, αυτό που δεν πρόκειται πότε να αποδοθεί μέσα από τη σκέψη. Συναισθήματα, συμβολισμοί, κοινωνικές απόψεις σιωπούν και υποτάσσονται σε μια ψύχραιμη αναπα- ράσταση που μπορεί να τα χωρέσει όλα, χωρίς να επιβάλλει τίποτε.
Περισσότερα...
|
|
ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ Αθnνάς Σχινά
H εικόνα, στnν εικαστική τnς διαπραγμάτευσn, υποδnλώνει πολλά περισσότερα απ' όσα φανερώνει n όποια αναγνωριστικότnτά τnς, αφ' nς στιγμής προτείνει τn δική τnς πολυεπίπεδn πραγματικότnτα. Στόχος τnς άλ- λωστε είναι να διεγείρει το νου και τnν φαντασία του θεατή, εμφανίζοντάς του ακόμn και το γνωστό ως εξαιρετέο, μέσα απ' όπου το βλέμμα ανιχνεύει τα παραλειπόμενα ή τουλάχιστον έρχεται σε επαφή με έναν κόσμο διερωτη- μάτων, αναγωγών και συνειρμών που ευαισθητοποιούν διαφορετικά τον κάθε αποδέκτn, διευρύνοντας τους ορίζοντες τnς αίσθnσnς και του στοχασμού του.
Περισσότερα...
|
|
ΦΑΣΜΑΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ Νίκου Ξυδάκη
Πολλοί, σε πολλές περιστάσεις, έχουν προφητέψει και πρoφητεύoυν τον θάνατο της ζωγραφικής. Η μόδα και η επιπολαιότης, η ματαιοδοξία και η εντυπωσιοθηρία, θολώνουν την κρίση, και κυρίως δεν αφήνoυν τους ανθρώ- πους να ακούσουν την καρδιά τους, τις ανάγκες τους. Δεν ακούν καν - αυτοί, οι υστερομεταμοντέρνοι - τα λόγια του Γιόζεφ Μπόις, που επαναλαμβάνει την παλαιά αλήθεια, ότι η τέχνη θα υπάρχει όσο θα υπάρχουν άνθρωποι. Και ζωγραφική θα υπάρχει όσο θα υπάρχει η ανάγκη της εικόνας, δηλαδή η ανάγκη για περιπλάνηση στα βάθη της εικόνας, η ανάγκη της παραμυθίας της εικόνας, παλιά όσο και η ιστορία της ζωγραφικής, όσο η ιστορία της τέχνης.
Περισσότερα...
|
|
Η ΣΤΡΩΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑΣ ΒΥΘΟΣΚΟΠΙΣΗΣ Αθηνάς Σχινά
Το έναυσμα της φαντασίας του Ανδρέα Δεβετζή ενεργοποιείται όχι τόσο από τα πρόδηλα ερεθίσματα που του προσφέρει η επιφάνεια των πραγμάτων με τα οποία μορφοχρωματικά συνδιαλέγεται, όσο από τα μυστήρια που κρύβει κι άλλοτε πάλι αποκαλύπτει ο υποδόρειος ιστός τους. Σαν τον βιοανατόμο ή με τις παραδοξότητες ενός αλχημιστή προσπαθεί να συλλάβει κι εκφραστικά να διατυπώσει -την αλληγορικά εμφανιζόμενη- ενεργητική δύ- ναμη που κυκλοφορεί στις φλέβες και τις αρτηρίες της ζωής, των μορφών αλλά και των ονείρων της. Με πρισ- ματικές θαρρεί κανείς διόπτρες, παρακολουθεί το φως να αναβλύζει και να εξαντλείται μέσα από το αναλυτικό του φάσμα, μεταποιούμενο από το χρώμα στο αίμα των όντων.
Περισσότερα...
|
|
Η ΖΩΪΚΗ ΦΩΤΑΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΔΕΒΕΤΖΗ Ηλία Κεφάλα
Αν η γραφή είναι για τη λογοτεχνία αυτό που χαρακτηρίζει το νοούμενον και όχι αυτό που το εκφράζει, τότε το χρώμα μπορεί να παίξει το διττό ρόλο για τη ζωγραφική: μέσον χαρακτηρισμού του σημαινομένου και υλικό έκφρασης συγχρόνως. Η παρατήρηση αυτή είναι ουσιώδες στοιχείο για την προσέγγιση και κατανόηση εκείνης της ζωγραφικής, που επιμένει στη χρήση του θεμελιακού χρώματος και όχι του παράγωγου, σαν χειρονομία έκφρασης των αρχετυπικών ιδιοτύτων κάθε πρωτογενούς ύλης. Θεμελιακό χρώμα, φυσικά, είναι εκείνο, που, κι όταν ακόμα προκαλεί μια πανσπερμία εξηρτημένων αποχρώσεων, παραμένει πάντα ανόθευτο μέσα και σε μια παραξηγημένη, πολλές φορές, ανθρώπινη αντίληψη.
Περισσότερα...
|
| Παντελή Αραπίνη
Ήταν μια εποχή, που σήμερα φαντάζει μακρινή . Μνήμη ξένου σώματος στον κόσμο του πολέμου των άστρων και του break dance, της κρίσης των αξιών και της θεοποίησης της ατομικής βίας. Ήτανε η εποχή μετά τον τελευταίο πόλεμο. Οι γενιές της έζησαν τον εμφύλιο, την ήττα της ελπίδας, τις ελείψεις της προβιομηχανικής εποχής κι ύστερα τη γοργή, αλλά και στρεβλή ανάπτυξη.
Περισσότερα...
|
|
|
